و نماز را بر پا داشته‌اند [ داراى پاداشند ] يقيناً ما پاداش اصلاح گران را ضايع نمىكنيم . در اين آيه دو موضوع ريشه‌دار و يك نتيجه مورد بحث است : تمسّك به كتاب و اقامهء نماز . وامّا نتيجهء مصلح شدن انسان به خاطر اتصال به آن دو موضوع ، تمسّك به كتاب خدا كه نقشهء جامع الهى براى هدايت انسان به سوى هر خير و كمالى است . قرآنى كه درمان دردها ، علاج امراض ، حلال مشكلات ، رافع نيازها و راهبر انسان به سوى خداست . و اين الصاق و اتصال ، حاصل نمىشود مگر با رعايت سه برنامه : 1 - قرائت قرآن 2 - فهم قرآن 3 - عمل به قرآن چون كسى به قرائت و خواندن قرآن مجيد برخيزد و براى فهم اين كتاب مجاهده كند و در عمل به آيات آن بكوشد و بر اين راه ثابت قدم باشد ، مصداق واقعى متمسّك به كتاب است . در شرح حديث چهاردهم كتاب « مصباح الشريعة » - به خواست حضرت الهى - توضيح بسيار مفصل و قابل توجهى دراين باب خواهد آمد . آرى ، از خصوصيات مهم مؤمن ، تمسّك به كتاب و اقامهء نماز است ، چون عبد در مسير قرآن و نماز قرار گرفت ، مصلح خواهد شد ، به اين معنى كه در مرتبهء اول در اصلاح خويش و سپس اصلاح زن و فرزند ، آن گاه اصلاح جامعه برخواهد آمد